Η βίβλος της pizza.

Tα 7 βήματα που έγραψαν την ιστορία της

Εν αρχή ήταν οι Αιγύπτιοι. Αυτοί ζύμωσαν πρώτοι το ψωμί, αυτοί έκαναν και το πρώτο party με pizza. Για να εξηγούμαστε και να μην παρεξηγούμαστε, στην αρχαία Αίγυπτο κάθε φορά που ο Φαραώ είχε γεννέθλια, στήνονταν λαϊκές γιορτές με τραγούδι χορό και ... πίτσες. Οι αρχαίες αυτές πίτσες, ήταν κάτι στρογγυλά ψωμιά πασπαλισμένα με καρυκεύματα και βότανα και καταναλώνονταν σε αμέτρητες ποσότητες, πριν και μετά το “Happy Birthday” στο Φαραώ. Ίσως από κει να μας έμεινε και κάθε φορά που έχουμε party παραγγέλνουμε τις πίτσες δύο δύο.

O Ηρόδοτος και ο Πλάτωνας γράφανε ιστορίες για πίτσες? Και όμως, υπάρχουν αναφορές σε αρχαία ελληνικά κείμενα σχετικά με τη διατροφή των στρατιωτών, που αναφέρονται σε στρογγυλά ψωμιά με πασπάλισμα. Τα ονόματα για τις πίτσες των αρχαίων ημών προγόνων, «μάζα» και «πλακούς». Τις συναντάμε στις αγορές της εποχής σε δεκάδες παραλλαγές και γίνονται ανάρπαστες. Μα πάνω από όλα είπαμε, με αυτές ξεγελούσαν την πείνα τους οι στρατιώτες. Πως νομίζετε ότι κατακτήσαμε την Τροία?

Kαθώς τα χρόνια κυλούσαν κάθε λαός έφτιαχνε τις πίτσες του και τις βάφτιζε όπως ήθελε. Πως καταλήξαμε στο «πίτσα»? Κάπου στο 10ο αιώνα το πλατύ ζυμάρι απέκτησε το όνομα που έχει μέχρι και σήμερα. Τότε ήταν που εμφανίστηκαν (που αλλού) στην Νάπολη το lagano και η picea. Το lagano ήταν ο πρόδρομος της σημερινής λαγάνας και η picea ένα στρογγυλό λεπτό ψωμί που είχε βουτηχτεί σε λάδι και πασπαλιστεί με βότανα. Αργότερα, το πιτσέα έγινε πίτσα και άρχισε να ψάχνει για μοτσαρέλα. Για να γίνει όμως η συνάντηση πίτσας και μοτσαρέλας χρειάστηκε να εισβάλλουν στην Ιταλία κάποια ζώα με πόδια τέσσερα.

Oταν εισέβαλαν στην Ιταλία οι Λογγοβέρδοι κάπου στην αρχή του 18ου αιώνα, είχαν μαζί τους και τα βουβάλια τους, τους νεροβούβαλους, από το γάλα των οποίων φτιάχνεται η αυθεντική μοτσαρέλα. Έτσι η μοτσαρέλα φτάνει στη Νάπολη και για να συντελεστεί πλέον το νόστιμο θαύμα μας λείπει μόνο λίγη σάλτσα ντομάτας. Δυστυχώς πρέπει να περιμένουμε κάτι δεκαετίες ακόμα. Όχι πολλές, μόνο πέντε.

Aν φαντάζεστε τους αρχαίους Έλληνες να πετάνε ντομάτες στις διαδηλώσεις για τα νέα οικονομικά μέτρα του Πεισίστρατου ξεχάστε το. Ντομάτες στην αρχαία Ελλάδα δεν υπήρχαν, όπως δεν υπήρχαν και σε ολόκληρη την Ευρώπη ούτε στην αρχαιότητα ούτε καν στον μεσαίωνα. Ευτυχώς που ήταν ο Κολόμβος και κάτι άλλα παλικάρια κι ανακάλυψαν την Αμερική γιατί αλλιώς κέτσαπ γιοκ. Το 18ο αιώνα ήρθαν στην Ευρώπη οι ντομάτες παρακαλώ, αλλά πολύ γρήγορα πήραν τη θέση που τους αρμόζει στο τραπέζι και πάνω απ’ όλα στην πίτσα μας. Τώρα πια τα έχουμε όλα, και ζύμη και σάλτσα και μοτσαρέλα. Κάπου εκεί λοιπόν το 1780 ή το 1782 (δεν θυμάμαι και καλά ήμουν πολύ μικρός τότε) άνοιξε η πρώτη πιτσαρία στη Νάπολη, για να ακολουθήσουν πολλές άλλες, κάνοντας την πόλη διάσημη, πολύ πριν πατήσει εκεί το μαγικό του πόδι ο Μαραντόνα το τόπι για να παίξει.

Tο 19ο αιώνα η πίτσα έχει αποκτήσει πια φήμη σε ολόκληρο την Ιταλία αλλά δεν είχε την ίδια αποδοχή σε όλα τα στρώματα και τις τάξεις. Ήταν το φαγητό των ταπεινών. Όλα αυτά όμως άλλαξαν όταν ο Βασιλιάς Ουμπέρτος ο 1ος πήρε τη σύζυγο του Μαργαρίτα κι έκανε μία βόλτα μέχρι τη Νάπολη. Αυτό ήταν! Η βασίλισσα μαγεύεται από τη γεύση της πίτσας και αποφασίζει να την κάνει “in”. Επειδή η αυλή της και τα πρωϊνάδικα της επόχης την ειρωνεύονται που τρώει πατημένα ζυμάρια, φωνάζει ένα διάσημο chef της εποχής ονόματι Εσποζίτο και του παραγγέλνει να ετοιμάσει καμιά δεκαριά βασιλικές πιτσοπροτάσεις. Ο Εσποζίτο ανάμεσα στις συνταγές του δημιουργεί και μία βασισμένη στα χρώματα της ιταλικής σημαίας (λευκό, κόκκινο, πράσινο) και της δίνει το όνομα της Βασίλισσας. Μοτσαρέλα, σάλτσα ντομάτας και βασιλικός, αυτή είναι η Μαργαρίτα που ξέρουμε μέχρι σήμερα, κι έτσι, χωρίς καν να το υποψιάζεται, η βασίλισσα αποκτάδιαβατήριο στην υστεροφημία. Τώρα πια η πίτσα γίνεται βασιλικό γεύμα και αποκτά την αίγλη που της έλειπε. Εξαπλώνεται σε όλο τον κόσμο και γίνεται συνώνυμο της ... λαιμαργίας, ενός από τα θανάσιμα αμαρτήματα της ανθρωπότητας που ως γνωστόν ήταν επτά.

Χρειάστηκε να φτάσουμε στο 2,000μΧ για να ανοίξει το πρώτο κατάστημα Home Pizza και να αποκτήσει η ιστορία νέο ενδιαφέρον. Ας είναι. «Το καλό πράγμα αργεί να γίνει» και γι αυτό περιμέναμε να αλλλάξει η χιλιετηρίδα για να γράψουμε μαζί σας την δική μας ιστορία πίτσας. Φέτος γιορτάζουμε τα δέκα μας χρόνια, η συνέχεια της η ιστορία μας ... στο τραπέζι σας. To be continued...